دانشگاه شهید بهشتی مجله تاریخ ایران 2008-7357 12 2 2019 11 22 (A study about the ways and manners of Shahsevans settlement in Reza Shah period (1310-1320/1931-1941 فرآیند اسکان شاهسون‏ های دشت مغان در دوره رضا شاه(1310 -1320ش/ 1931-1941م) 1 20 95874 10.48308/irhj.2019.95874 FA شهرام یوسفی فر استاد گروه تاریخ، دانشگاه تهران، ایران محمد کشاورز استادیار گروه ایران‌شناسی، دانشگاه ولیعصر (عج) رفسنجان. محمد مهدی مرادی خلج دانشیار گروه تاریخ، دانشگاه شیراز. Journal Article 2019 04 17 Shahsevan tribe, as one of the greatest tribal unions in the history of Iran, lost a vast proportion of its winter quarters (qeshlaq) during the wars between Iran and Russia, their movement being restricted to Moqan plain (for winter quarters, qeshlaq) and Sabalan hillsides (for summer quarters, yeylaq). Finally, a portion of Shahsevans were forced to settle in Moqan plain in Reza Shah Era. This article, by gathering data to do with Shahsevan tribe from historical references and archives and by using historical method and descriptive-analytic approach, studies the ways and manners of shahsevans' settlement in Moqan plain, arshaq, winter quarters of Sabalan and Areas adjacent to mentioned areas. The results show that giving governmental lands to people and taking guarantee (assurance) from them as well as construction of gendarmerie stations for preventing nomads from rebellion and disobedience, Action to create irrigation channels, besides establishment of settling officers in settled regions, establishment of agricultural schools, burning wandering instruments, Pasture tax elimination and regulating new agricultural laws, were the most important causes of Shahsevans settlement in Moqn plain and its neighbor regions. شاهســو نها در دوره قاجاریه یکی از بزر گترین اتحادی ههای ایلی ایران بودند که بخش وســیعی از مراتع قشلاقی خود در دشت مغان را در خلال جنگهای ایران و روس از دست دادند و دامنه ترددشان به مراتع دشت مغان(قشلاق) و دامن ههای کوه سبلان (ییلاق) محدود شد. با اجرای طرح اســکان اجباری در دوره رضاشاه، بســیاری از شاهسونها در دشت مغان اسکان یافتند. این پژوهش داده بنیاد براساس روش جمع‌آوری اطلاعات از کتابخانه‌ها و مراکز آرشیوی و با روش توصیفی تحلیلی، بر آن است تا چگونگی اسکان طوایف شاهسون را در دشت مغان، اَرشق، مراتع ییلاقی سبلان و نواحی مجاور این مناطق تبیین کند. نتایج حاصل از این پژوهش بیانگر آن است که طرح واگذاری اراضی دولتی آذربایجان و اخذ تعهد از اشخاص، ایجاد کانالهای آبیاری، ایجاد پس تهای امنیه برای جلوگیری از تمرد عشایر، استقرار مأمورین اسکان در نواحی اسکا نداد هشده، سوزاندن ابزار کوچ نشینی، تأسیس مدارس فلاحتی، حذف مالیات عل فچر و وضع قوانین دامداری از عوامل اصلی اسکان شاهسونها در دشت مغان و نواحی مجاور بوده است.

https://irhj.sbu.ac.ir/article_95874_c9520ca16a0121fdbaa6bda03a25489b.pdf

دانشگاه شهید بهشتی مجله تاریخ ایران 2008-7357 12 2 2019 11 22 Trying to shift direction of Iranian Trade to eastwards in the 1940s and 1950s. تلاش برای تغییر جهت تجارت ایران به سمت شرق در دهه های چهل و پنجاه شمسی 21 34 95900 10.48308/irhj.2019.95900 FA مریم شیپری استادیار گروه تاریخ، دانشگاه سیستان و بلوچستان، ایران. Journal Article 2019 08 09 Purpose: Trade relations between countries are linked to various intra-regional and global political factors. Because the events of the world are influenced by the smallest and most distant decisions made around the world. This is also true of the economic relations of neighboring countries such as Iran, Pakistan and Afghanistan in the 1340s, 1350s / 1960s and 1970s. In an era when bipolar world conflict had a profound effect on these areas. Documents show that the Iranian government, after gaining relative political-economic peace at this time, was seeking new approaches to foreign markets and the country's transit routes to the eastern borders. Trade and trade with Europe was not very innovative for Iran and did not help the country's nascent industries. Therefore, plans were made to expand Iran's trade to Pakistan and Afghanistan in the east of the country. Methodology: This study raises the question of what was the Iranian government's plan to redirect the country's trade and transit eastward? Historically he has studied and analyzed the documents of foreign and commercial relations of Iran during these two decades. Findings: Preliminary studies indicate that trade deals with eastern neighbors were primarily focused on the oil issue, but since these countries had a common market with other commodities with Iran. In the later stages, Iran's focus on the transit of goods increased. The reopening and creation of new trade routes that somehow returned to Iran's historic past as a route for east and west trade convoys.... کشور ایران از دیرباز با همسایگان شرقی خود، افغانستان و پاکستان، روابط تجاری و ترانزیتی داشته است. این روابط در طول تاریخ تحت تأثیر عوامل مختلف تغییر کرده است. یکی از دورههایی که ایران کوشید روابط تجاری و ترانزیتی خود را با افغانستان و پاکستان توسعه دهد، دهه‌های چهل و پنجاه شمسی بود. اسناد نشان میدهد که حکومت وقت ایران پس از کسب آرامش نسبی سیاسی و اقتصادی در این برهه زمانی، بنا به دلایل مختلفی، به دنبال رهیافت‌های جدیدی برای ایجاد بازارهای خارجی و بهبود وضعیت مسیرهای ترانزیت کشور به سمت مرزهای شرقی بوده است. بدین منظور برنامه‌هایی را طراحی کرد که از جمله آن توسعه مسیرها و را ههای تجاری و همچنین عقد قراردادهای مالی با کشورهای افغانستان و پاکستان بود. این پژوهش درصدد است از طریق روش تاریخی و با تحلیل اسناد و مدارک روابط خارجی و تجاری ایران در این دو دهه به این ســؤال پاســخ دهد که توسعه تجارت و بهبود مسیرهای ترانزیتی با کشورهای پاکستان و افغانستان در دهه‌های چهل و پنجاه شمسی چگونه صورت گرفت؟ بررسیها نشان میدهد قراردادهای تجاری ایران با همسایگان شرقی ابتدا بر مسئله نفت متمرکز بود، اما چون این کشورها در سایر کالاها با ایران بازار مشترک داشتند، در مراحل بعد ایران موضوع ترانزیت کالا را مورد توجه قرار داد. بازگشایی و ایجاد را ههای نوین تجاری که به نوعی بازگشت به موقعیت تاریخی گذشته ایران بود، از جمله برنام ههای حکومت وقت در این خصوص بود. هرچند در نهایت تغییر نظا مهای سیاسی منطقه مانع به ثمر رسیدن تلاشهای ایران شد.

https://irhj.sbu.ac.ir/article_95900_f12612dd280f747f99dda2fee27397b4.pdf

دانشگاه شهید بهشتی مجله تاریخ ایران 2008-7357 12 2 2019 11 22 Analysis in transformation of Sabzevar's commercial position in the late Qajar era واکاویِ جایگاه تجاری سبزوار در اواخر عصر قاجار(1299-1344ق) 35 56 95917 10.48308/irhj.2019.95917 FA یعقوب تابش استادیار گروه تاریخ دانشگاه حکیم سبزواری، خراسان رضوی، ایران. فاطمه احمدوند استادیارگروه تاریخ فرهنگ و تمدن ملل اسلامی، دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)،قزوین،ایران Journal Article 2019 08 18 Sabzevar region has always been a significant place along commercial and cultural highway of Khorasan. Traveling in Sabzevar, in addition to pilgrimage and office purposes, also had a commercial purpose, so that Sabzevar became a major city in the area of domestic and foreign trade in the late Qajar period. The present study seeks to answer the question by using the method of historical research based on the timing of events and the use of causal analysis Why in the late Qajar era, Sabzevar is commercially important? The findings of this research show that the central government's measures and its power have affected the commercial standing of Sabzevar as a non-self-governing city. In the first half of Qajar, the government's look was obedient, so it did not pay close attention to the issue of security and reconstruction of communication infrastructure, which was a necessary precondition for commerce, at the time, the Turkmen's assassination and sabotage of government agents were major barriers to trade in Sabzevar. A few years after Nasser-al-Din Shah's presidency, the central government was somewhat more ambitious and the Russians created security by cracking the Turkmens in Central Asia. The conditions and will of the Russians for the commercial exploitation of the northern regions of Iran provided Preliminaries for the growth of domestic and foreign trade in Sabzevar. منطقه ســبزوار که در گذشته به بیهق معروف بود، همواره به عنوان مکانی پراهمیت در کناره شاهراه تجاری فرهنگی خراسان مطرح بوده اســت. تردد از ســبزوار افزون بر مقاصد زیارتی و اداری، هدف تجاری هم داشت، چنانکه سبزوار در اواخر دوره قاجار به شهری محوری در زمینه دادوستد داخلی و خارجی تبدیل شد. این پژوهش درصدد است با به کار بردن روش تحقیق تاریخی مبتنی بر ترتیب زمانی رویدادها و بهره گیری از تحلیل علی و معلولی و روش کتابخانهای و اســنادی در گردآوری دادهها به این پرســشها پاســخ دهد که در اواخر عصر قاجار چه دگرگونیهایی در وضع تجاری سبزوار روی داد؟ و چه عواملی در وقوع این دگرگونیها مؤثر بودند؟ یافته های این پژوهش نشان میدهند در نیمه اول قاجاریه حکومت به مســئله امنیت و بازسازی زیرساختهای ارتباطی که از مقدمات ضروری تجارت هستند توجهی نداشت. در این زمان شبیخون ترکمنها و خرابکاریهای کارگزاران حکومتی از موانع اصلی توسعه تجارت در سبزوار بودند. چند سال بعد از جلوس ناصرالدین شاه حکومت مرکزی تا حدودی تدابیر آبادگرانه را سرلوحه کار خود قرار داد و روسها بعد از انعقاد قرارداد آخال با سرکوب ترکمنها در آسیای میانه امنیت را به وجود آوردند. این شرایط و اراده روسها برای بهرهبرداری تجاری از مناطق شمالی ایران، زمینه رشد تجارت داخلی و خارجی را در سبزوار فراهم کرد، بهطوری که هم تولیدات خام بومی و هم تجارت منطقه ای و خارجی افزایش یافت. در این دوره سبزوار رونق تجارت خود را بیشتر از آنکه مدیون حکومت قاجار باشد مدیون اقدامات روسیه در تأمین امنیت و توسعه تجارت خود در صفحات شمالی ایران بود

https://irhj.sbu.ac.ir/article_95917_48542ed883d3fca5b05c3c30c1cbaa74.pdf

دانشگاه شهید بهشتی مجله تاریخ ایران 2008-7357 12 2 2019 11 22 Stressful Problems in the Relationships between the Aqqoyunlu and the Ottomans in the Period of Uzun Hassan: The Trabzon Empire and the Karaman emirate جایگاه امپراتوری طرابوزان و امیرنشــین قرامــان در روابط آق قویونلوها و عثمانی در زمان حسن بیگ آق قویونلو 57 70 95930 10.48308/irhj.2019.95930 FA مسعود شهبازی دانشجوی دکتری تاریخ ایران دوره اسلامی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. ولی دین پرست استادیار گروه تاریخ دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. Journal Article 2019 09 13 The process of empowerment of the Aqqoyunlu of Uzun Hassan on the eastern borders of the Ottoman rule, new relations in the region of Anatolia. In the meantime, the location of the Trebizond and the Karaman emirate in the Anatolian region between the Aqqoyunlu and Ottoman governments was of great political and economic importance. The policy of territorial expansion and access to commercial highways and ports by the Aqqoyunlu and Ottomans created a new form of enmity and tension. The main question of the research is: what effect did the Trabzon Empire and the Karaman emirate have on the bilateral relations of the Aqqoyunlu and the Ottomans during the Uzun Hassan era? The results of this study show that Uzun Hassan chose the policy of unity and influence in Anatolian governments to advance his goals in Anatolia and challenge the Ottoman sultan. But due to Aqqoyunlu involvement on several fronts and the weaknesses and inefficiencies of the United States against the Ottomans, Uzun Hassan failed in his hostile relations with Sultan Muhammad Fateh. The purpose of this study is to investigate, analyze and evaluate the position of the Trebizond and the Karaman emirate in the relations of Aqqoyunlu and the Ottomans during the period of uzun Hassan, relying on the historical sources of the Aqqoyunlu and Ottoman period. دو امپراتوری طرابوزان و امیرنشــین قرامان، در منطقه آناتولی، به لحاظ سیاســی و اقتصادی تأثیر بسزایی در مناسبات و سیاست خارجی حکومتهای آق قویونلو و عثمانی داشتند. سیاست توسعه طلبی ارضی و دستیابی به شاهراههای تجارتی مناطق آناتولی، تضاد منافع راهبردی دو حکومت آق قویونلو و عثمانی را آشــکار ســاخت که سرانجام منجر به پدید آمدن مناسبات خصمانه میان دو طرف شد. سؤال اصلی این پژوهش این اســت که امپراتوری طرابوزان و امیرنشین قرامان چه نقشــی در روابط آق قویونلوها و عثمانی در دوره حسن بیگ آق قویونلو داشــتند؟ یافته های این پژوهش، با رویکردی توصیفی و تحلیلی و با تکیه بر منابع تاریخنگاری ایرانی و عثمانی، نشــان میدهد حســن بیگ برای پیشــبرد مقاصد خود در آناتولی و مقابله با سلطان عثمانی، سیاست اتحاد با امیرنشینهای محلی آناتولی را برگزید. اما درگیری آق‌قویونلوها با دیگر دول همجوار و ضعف قدرت نظامی آن دو حکومت محلی، در نهایت به شکست حسن بیگ و الحاق قلمرو طرابوزان و قرامان به حکومت عثمانی منجر گردید

https://irhj.sbu.ac.ir/article_95930_deaa411884e059f4121fd843f2f2aff1.pdf

دانشگاه شهید بهشتی مجله تاریخ ایران 2008-7357 12 2 2019 11 22 Investigating the elements of Japan’s Progress as a Model of Progress as analyzed through the lens of Akhtar Newspaper واکاوی علل پیشرفت ژاپن به مثابه الگوی ترقی و تجدد از منظر روزنامه اختر 71 90 95935 10.48308/irhj.2019.95935 FA میکائیل وحیدی راد عضو هیئت علمی گروه تاریخ دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایران. Journal Article 2019 11 26 he Iran-Russia wars and Iranian awareness of the issue of progress made Iranian elites to write booklet as a solution and after them newspapers tried to provide a solution to release Iran from backwardness. As the first newspaper published abroad, Akhtar writers introduced the question of Japan as an advanced Asian country that can be a good model for Iranians and the causes of its progress. Factors such as “ knowledge development”, “the role of the emperor”, “women” and “ relation with the west” are among the concepts that the newspaper stresses on the causes of the country’s progress; therefore, the main question of this study is what essential elements, based on the analysis provided by Akhtar, led to the development of japan? And what was their understanding of this country? The hypothesis is focused on that the authors of the newspaper regard the objective causes of development and ignoring the historical background of the country in educational and social fields. To answer the question, the newspaper has been analyzed to provide documentary evidence on the Akhtar writer’s understanding on the roots of Japan ‘s development. جنگهای ایران و روســیه و آگاهی ایرانیان از مســئله ترقی موجب شد نخبگان ایرانی با نگارش رساله و پس از آن روزنامه درصدد برآیند برای برونرفت از عقبماندگی راهکارهایی ارائه کنند. در این میان روزنامه اختر، نخستین روزنامه فارسی زبان خارج از کشور، مسئله ژاپن را بهمثابه یک کشور پیشرفته آسیایی که میتواند مدل مناسبی برای ایرانیان باشد مطرح کرد و در نوشتار خود بیش از پیش به معرفی این کشور و علل پیشرفت آن پرداخت. »توسعه دانش«، »نقش امپراتور«، »زنان« و »ارتباط با غرب« از جمله مفاهیمی است که این روزنامه در علل ترقی این کشور بر آنها تأکید میکند. بنابراین، سؤال اصلی پژوهش حاضر این است که براساس نظریات نویسندگان روزنامه اختر چه مؤلفه‌های اساسی ای موجب پیشرفت ژاپن گردید؟ و شناخت این نویسندگان از این کشور بر چه بنیان هایی استوار بود؟ فرض این مقاله چنین است که نویسندگان روزنامه با تأکید بر علل عینی توسعه و نادیده گرفتن سابقه تاریخی کشور ژاپن در حوزههای آموزشی و اجتماعی، ً صرفا دوره پایانی پیشرفت این کشور را مد نظر قرار دادند. برای پاسخ به این مسئله مطالب روزنامه اختر تحلیل و بررسی میشود تا تصویری مستند از دریافت نویسندگان روزنامه و مبانی اندیشگی آنان درباره ریشه های توسعه ژاپن به دست آید.

https://irhj.sbu.ac.ir/article_95935_fb5bf9e3ef02fc12d90d8a5f2cbd0779.pdf

دانشگاه شهید بهشتی مجله تاریخ ایران 2008-7357 12 2 2019 11 22 Representation of Sheikh Fazlollah Noori's Personality in the Historiography of Islamist Discourse in Islamic Republic Era بازنمایی شخصیت شیخ فضل الله نوری در تاریخنگاری گفتمان اسلامگرای دوره جمهوری اسلامی 91 108 95954 10.48308/irhj.2019.95954 FA امین آریان راد دانشجوی دکتری تاریخ انقلاب اسلامی، پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی، تهران، ایران. علیرضا ملائی توانی دانشیار پژوهکشده علوم تاریخی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران. Journal Article 2019 12 03 Sheikh Fazlollah Noori was represented as a negative figure in constitutionalism discourse’s historiography that defended the constitution revolution at the beginning but finally his disagreement with two other constitutionalist clergy leaders, Seyyed Mohammad Tabatabaei and Seyyed Abdollah Behbahani lead him to join anti-constitutionalists and advocates of despotism, and accompany Mohammad Ali Shah; the shift that at the one hand encouraged the Shah to murder and suppress constitutionalists, and at the other hand caused Sheikh to be on trial and execute. But during Islamic Republic reign, another representation had been presented against the representation. The research problem is that in the era of Islamic Republic which and why representations of Sheikh Fazlollah Noori personality did replace the noted representation in historiography of constitutionalism discourse? For this problem, Critical Discourse Analysis Method, specially Wodak’s Discourse Historical Approach, is applied. Findings show that in the period of Islamic Republic, influenced by social-political context which characterized as anti-monarchy, anti-West and Gharbzadegi (Westernized), anti-imperialism and anti-intellectual, Sheikh Fazlollah Noori was represented as a great and positive character who was independent, advocate of Velayat-e Faqih (Guardianship of the Islamic Jurist) and Islamic government, and obviously opposite of monarchy and West-struck-ness, like all clergymen resisted ceaselessly against colonization and despotism, and died a martyr in this way. شــیخ فضل‌الله نوری در تاریخنگاری گفتمان مشــروطه خواه به عنوان شخصیتی منفی بازنمایی شــد که در آغاز به طرفداری از مشروطه پرداخت، اما در نهایت اختلافاتش با دو رهبر روحانی دیگر مشروطه خواه، سید محمد طباطبایی و سید عبدالله بهبهانی، موجب شد به صف مخالفان مشروطه و طرفداران استبداد بپیوندد و با محمدعلی شاه همکاری کند، امری که از یک سو باعث دلگرمی شاه در کشتار و سرکوب مشروطه خواهان و از دیگر سو باعث محاکمه و اعدام شیخ شد. اما در دوره جمهوری اسلامی در تقابل با این بازنمایی، بازنمایی های دیگری ارائه گردید. مسئله این پژوهش این است که در دوره جمهوری اسلامی چه بازنمایی هایی از شخصیت شیخ فضل الله نوری جایگزین بازنمایی یادشده در تاریخنگاری گفتمان مشروطه خواه شد؟ و چرا؟ برای بررسی این مسئله از روش تحلیل گفتمان انتقادی، به ویژه رویکرد گفتمانی تاریخی وداک استفاده شد. یافته های این پژوهش نشان میدهد در دوره جمهوری اسلامی متأثر از بافت سیاسی اجتماعی که ویژگی ضدشاهنشاهی، ضد غرب و غربزدگی، ضد امپریالیسم و ضد روشنفکری داشت، شیخ فضل الله نوری به عنوان شخصیتی بزرگ و مثبت بازنماییً گردید که مستقل و طرفدار ولایت فقیه و حکومت اسلامی و طبیعتا مخالفت سلطنت و غربزدگی بود، همانند همه روحانیون به مبارزه بی امان با استعمار و استبداد پرداخت و به اشاره استعمار در این راه به شهادت رسید.

https://irhj.sbu.ac.ir/article_95954_2e2ca5879e273748453bfd5f0a491c26.pdf

دانشگاه شهید بهشتی مجله تاریخ ایران 2008-7357 12 2 2019 11 22 Analyzing the Instances of Iranian Identity in the History of Wassaf تحلیل و بررسی مصادیق هویت ایرانی در تاریخ وصاف الحضره 109 128 95887 10.48308/irhj.2019.95887 FA محمد حاجی تقی استادیار گروه تاریخ، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. ابراهیم کیانی مهر دانشجوی دکتری تاریخ ایران دوره اسلامی ، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. Journal Article 2019 12 29 Iranian identity is a flowing, multifaceted and complicated concept which has been formed over the long history of Iran, being rooted in concepts and sources like, religion, history, land, language, customs, traditions, festivals and Iranshahr (Iranian civilization) thoughts. This authentic concept underwent many changes due to Arab invasion and lack of integrity in the political system of the country although it was reformed in new ways after experiencing short intervals of wane. Invasion of Mongols along with the overthrow of the Abbasid caliphate, caused an unintended revival of Iranian political identity under the ruling of Mongols and provided some Iranian thinkers such as Wassaf-e-Shirazi with an invaluable opportunity to reproduce and reorganize some instances and criteria of Iranian identity including idealistic royal thoughts, justice and Iranian patriotism. This article extracts and analyzes some instances of Iranian identity during Wassaf History using a historical procedure in the form of an analytic-descriptive approach. In so doing, a question and a hypothesis are put forward to be analyzed. The question the article is set to answer is: How has the role of the author in reviving the Iranian identity been reflected in his work regarding his professional status in his time? Hypothesis: Wassaf, who was aware of the components of Iranian identity and had close relationships with the most prominent ministers of the Ilkhanids, as well as using the tendency of converting to Islam by Mongol Ilkhanids from Ghazan Khan, tried to become like his predecessors such as Khwaja Rashid al-Din Fazlallah and Jovini to restore the components of Iranian identity in his work. The findings of the study reveals that Wassaf has introduced concepts and instances of Iranian identity in his work in order to have a significant impact on its preservation, transmission and consolidation in Iranian society. هویت ایرانی مفهومی سیال، چند وجهی، پیچیده و برساخته در دوران بس طولانی تاریخ ایران است که ریشه در مفاهیم و منابعی چون دین، تاریخ، سرزمین، زبان، آداب، رسوم، جشن ها و اندیشه ایرانشهری دارد. این محتوای اصیل با حمله اعراب و ازهم‌گسیختگی یکپارچگی ساختار سیاسی کشور دچار تغییراتی گردید و به رغم فترت و محاقی کوتاه مدت در اشکال جدیدی بازتولید و برساخته گردید. تهاجم مغولان و انقراض خلافت عباسی، به طور ناخواسته، سبب احیای هویت سیاسی ایران با برخی ملحقاتش تحت لوای حاکمیتی مغولان گردید و فرصتی ذیقیمت در اختیار متفکران ایرانی همانند وصاف شیرازی گذاشت تا برخی از مصادیق و معیارهای هویت ایرانی همچون اندیشه شاهی آرمانی، عدالت و ایرانیت را مجدداً طرح، بازتولید و ساماندهی کنند. بنابراین، پژوهش حاضر به روش تاریخی و با رویکردی توصیفی تحلیلی درصدد است مصادیق هویت ایرانی را از تاریخ وصاف استخراج و تحلیل و بررسی کند و به این سؤال پاسخ دهد که نقش مؤلف این اثر در احیای هویت ایرانی، با توجه به رتبه دیوانی و زمانه وی، چگونه در اثرش انعکاس یافته است؟ فرض پژوهش این است که وصاف با استفاده از موقیعیت اسلامپذیری ایلخانان مغول از غازان خان به بعد و همچنین به دلیل رابطه نزدیکی که با بنامترین وزرای ایلخانان داشت، تلاش کرد همچون مورخان پیش از خود، چون خواجه رشیدالدین فضل الله و جوینی، مؤلفه های هویت ایرانی را در اثر خود احیا کند. یافته های پژوهش حاکی از آن است که وصاف در اثر خود مفاهیم و مصادیق هویت ایرانی را مطرح کرد تا در حفظ، انتقال و استحکام آن در جامعه ایرانی تأثیری بسزا داشته باشد

https://irhj.sbu.ac.ir/article_95887_ce4756d0f44baf89452d16a3f37cb2a3.pdf

دانشگاه شهید بهشتی مجله تاریخ ایران 2008-7357 12 2 2019 11 22 Mirza Abdul'Rahim Talibov: The issue Self and the Other and cultural and social development of Iran میرزا عبدالرحیم طالبوف: مسئله »خود« و »دیگری« و توسعه فرهنگی اجتماعی ایران 129 146 95897 10.48308/irhj.2019.95897 FA فاطمه کواشی دانشجوی دکتری تخصصی زبان‌وادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران جنوب، تهران، ایران. احمد خاتمی استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0002-0905-7543 فرهاد طهماسبی دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اسلامشهر، تهران، ایران. Journal Article 2020 02 11 The “self” and the “other” are socially constructed concepts, and the cultural and historical backgrounds of different nations and the ideologies govern societies, change the nature of these two concepts, their definition, and th relationship type are influential. Iran's confrontation with Western civilization in the Qajar era- the most important cultural phenomenon in Iranian history after its confrontation with Islam, confronted Iranian’s “self” against the European “Other” and the pervasive impact of this confrontation led to widespread changes in the nature of Iranian culture and society, caused the identity of Iranian society unprecedented changes. Talibov, one of the pioneers of modernism in Iran in constitutional era, stablished the basis of revision toward “self” and “other”. Focusing on Talibov's written works, this paper addresses two questions in a descriptive-analytic way: 1- How were “self” and “other” reflected in Talibov's written mirrors, and 2- What was Talibov's role in the social-cultural development in the disturbed society of his era? The research hypothesis is as follow: The lived experience in cultural sphere reinforces the audacity of “self” in accepting the “other”, preserving the identity also guarantees the culture survival and social beliefs. The results show Talibov by emphasis on protecting the Iranian identity, had a transformative role in Iranian cultural and social spheres by depicting "self-Iranian society" and portraying "other-western" superiority in his works, despite trying to shake the traditional Qajar discourse and the dominating power of Western discourse. »خود« و »دیگری« دو مفهوم برساخته اجتماعی‌اند. پیشینه فرهنگی و تاریخی ملل مختلف و ایدئولوژیهای حاکم بر جوامع در تغییر ماهیت این دو مفهوم، تعریف آنها و همچنین نوع ارتباطشان با هم تأثیرگذار است. مواجهه ایران با تمدن غرب در عصر قاجار، که پس از مواجهه با اسلام مهمترین پدیده فرهنگی تاریخ ایران است، »خود« ایرانی را در برابر »دیگری« اروپایی قرار داد. تأثیر فراگیر این رویارویی موجد تحولاتی گسترده در شاکله فرهنگ و اجتماع ایرانیان گردید و هویت جامعه ایرانی را دستخوش تحولاتی بیسابقه کرد. عبدالرحیم طالبوف یکی از پیشگامانِ تجددخواهی در ایران عصر مشروطه بود که با آثارش زمینه بازنگری به »خود« و »غیر« را فراهم آورد. این مقاله به روش توصیفی تحلیلی و با تمرکز بر آثار مکتوب طالبوف به دو پرسش پاسخ میدهد: »خود« و »دیگری« در آینه مکتوبات طالبوف چگونه انعکاس یافته اند؟ و نقش طالبوف در توسعه فرهنگی اجتماعی جامعه آشوبزده ایران روزگار خویش چه بوده است؟ فرض این پژوهش بر این است که تجربه زیسته در سپهر فرهنگی جامعه ای »غیرخودی«، جسارت »خود« را در پذیرا شدن »غیر« تقویت میکند. همچنین، حفظ هویت متضمن بقای فرهنگ و باورهای اجتماعی است. نتایج این بررسی نشان میدهد طالبوف با به تصویر کشیدن »خود جامعه ایرانی« و نمایاندن تفوق »دیگری غرب« در آثارش، به رغم تلاش برای ایجاد تزلزل در ارکان گفتمان سنتی دوران قاجار و قدرت یافتن گفتمان غربگرایی، به دلیل تأکید بر حفظ هویت ایرانی نقش تحول آفرینی در عرصه های فرهنگی و اجتماعی ایران دارد.

https://irhj.sbu.ac.ir/article_95897_3b1cb784b913177a1b3cc3f4804fd155.pdf