نوع مقاله : علمی - پژوهشی

نویسنده

گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

10.52547/irhj.2022.225231.1105

چکیده

نوشتار حاضر گزارشی است از مسأله، روش مطالعه، مفاهیم بنیادین و نتایج قابل‌استخراج از پژوهشی در باب فورم زبانیِ مسلط بر متون تاریخ‌نگاری. این مطالعه‌ی فورمالیستی تنوع انکارناپذیر متون تاریخ‌نگارانه را ذیل سه ژانر اساسی و، حداقل در ظاهر، تقلیل‌ناپذیر بررسی می‌کند: وقایع‌نگاری، پژوهش تاریخی و رمان تاریخی. از خلال سنجش فورم زبان در سیزده اثر تاریخنگارانه‌ی تصادفا انتخاب‌شده بنا بر سنجه‌های فورمیِ پیشنهادی می‌توان در باب رمانس‌گونه یا رمان‌گونه بودن زبان تاریخی، در متنوع‌ترین و موسّع‌ترین معنایش، به نتایج قابل‌توجه رسید. با توجه به شناسایی رمانس و رمان به مثابه دو فورم زبانی بنیادین در داستان‌نویسی و غیر آن و همچنین توافق بر سر این نکته که اثر رمانس‌گونه (همچون حکایات هزار و یک شب یا داستان‌های شهسوارانه) به کار گفتن از واقعیت انسانی نمی‌آید، تشخیص هر ردّپایی از رمانس‌گونگی در سنّت‌های تاریخ‌نگارانه باید همچون امری مهلک انگاشته شود. از خلال ملاحظات سلبی و انتقادی بر سه ژانر اساسی فوق‌الذکر، گزارش حاضر در پی آن است که تصویری هرچند مبهم از راه تحول به فراسوی وضع تاکنون موجود را به ذهن متبادر کند.

کلیدواژه‌ها

موضوعات

عنوان مقاله [English]

The dominance of Romance-likeness on the historiographical traditions; a summary of an experimental study

نویسنده [English]

  • Seyed Reza Vasmegar

departement of history, faculty of human sciences and literature, university of Shahid Beheshti, Tehran, Iran

چکیده [English]

The present article is a summary of the problem, the method, basic concepts and the results of a research on the linguistic form of dominant historiographical texts. This formalist study examines the undeniable diversity of historiographical texts under three basic and, at least seemingly, irreducible genres: chronicle, historical research, and historical novel. By assessing the linguistic form in thirteen randomly selected historical writings based on the proposed formalist criteria, some remarkable results can be reached as to whether the historical language, in its most varied and extensive meaning, is romance-like or novel-like. Given the recognition of romance and novel as two fundamental linguistic forms in fiction and other domains, as well as the agreement that a romance-like work (such as the tales of one thousand and one nights or medieval tales) is not suitable for speaking of human reality, discovering any trace of Romance-likeness in the historiographical tradition should be considered as a destructive factor. Through negative and critical considerations on the three main genres mentioned above, the present report seeks to evoke an image, albeit a vague one, of a transformation beyond the existing situation in historiography.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Historiography
  • Romance-likeness
  • Novel-likeness
  • Chronicle
  • Historical Research
  • Historical novel